Wielowątkowa, niezwykle ciekawa powieść Jaume Cabre. Chciałoby się powiedzieć, kolejna wspaniała, tyle że to ta była pierwsza.

Na polskim rynku wydawniczym najpierw znalazło się rewelacyjne Wyznaję, które zwróciło większą uwagę na tego katalońskiego pisarza i wtedy dopiero zdecydowano o tłumaczeniu Głosów Pamano, bez których, jak mówi sam autor, nie byłoby Wyznaję.

Ale najważniejsze, że są. Obydwie te książki.
Wyznaję mnie zachwyciło, Głosy Pamano zachwyciły podwójnie. Tina, nauczycielka przeżywająca kryzys małżeński, przygotowując się do wydania książki, trafia na ukryte pamiętniki nieżyjącego już dawnego nauczyciela szkoły w Torenie. Czyta je z ogromnym zainteresowaniem i podejmuje próby odnalezienia jego córki, aby przekazać jej prawdę o ojcu, który stał się postacią bardzo kontrowersyjną.

Historia Oriola łączy dzieje rodu Vilabru`, sytuację polityczną ( wojna domowa w Hiszpanii), czasy generała Franco i jego opozycji. Polityka, wielkie rody, namiętności, trudne wybory, poplątane losy bohaterów. To wszystko znajdziemy w Głosach Pamano.

Czas teraźniejszy, w którym Tina przeżywa swoje życie i próbuje radzić sobie z problemami, przeplata się z przeszłym. W tej powieści również ( jak w Wyznaję) narracja może sprawiać trudności. Narrator nie sygnalizuje, kiedy przenosi się do przeszłości, zmienia bohatera, który aktualnie się wypowiada. Czytelnik musi być czujny. Zdarzenia teraźniejsze i przeszłe łączą się z fragmentami pamiętnika Oriola, które pisane są w 1 sobie. Skomplikowana konstrukcja narracji zmusza do skupienia, dzięki czemu czytelnikowi nic nie umyka.

Czy człowiek niewierzący może zostać wyniesiony na ołtarze? Jak wielką siłę mają pieniądze? Skąd człowiek czerpie siłę do życia? Jaki wpływ na zwykłego człowieka może wywierać sytuacja polityczna?

Wiele wątków, niezwykle wciągająca akcja, rozwój zdarzeń, który nie pozwala się oderwać. I tajemniczy Jura…

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował tej recenzji