Wakacje 2026
Wakacje 2026, czyli restauracje Europy...
Naszym marzeniem była Boliwia, ale ponieważ nie zrekrutowała się żadna grupa trekkingowa skończyło się na bufecie
u konkwistadorów.
Pierwsze wakacje od wielu lat, nie licząc epizodu w Sierra Nevada, spędzone prawie wyłącznie
w miastach i lokalnych restauracjach. Jeśli dodać do tego blisko osiem tysięcy kilometrów wysiedzianych w samochodzie bezdyskusyjnym hasłem przyszłych wakacji staje się „Natura 2027”, w Ameryce Południowej oczywiście.
Porto
Wystartowaliśmy z Polski wczesnym rankiem 19 lipca
i „już” po trzech dniach ciągłej jazdy dotarliśmy do Atlantyku, a dokładniej do Porto. Ruchliwe, zatłoczone, ale w części historycznej niepozbawione uroku.
Szczerze polecamy restaurację Puro 4050
na Lgo de S. Domingos 84. Steki wołowe, (ci co jedzą wiedzą), bywają twarde, zbyt miękkie albo beznadziejne.
Stek w Puro 4050 był idealny. Makaron z pesto dla żony również. Dobre wino i, co nie zawsze się zdarza, profesjonalny poziom ulicznego muzyka dały nam chwile wytchnienia i romantyzmu, którego na co dzień brak. Polecamy również kemping Vila Cha (https://campingvilacha.webnode.pt/) na obrzeżach Porto, położony nad oceanem, z darmową plażą, w niewielkiej odległości od stacji metra, jako dobrą bazę wypadową.
Fatima
Po kilku dniach w Porto ruszyliśmy do Lizbony, zatrzymując się po drodze w Fatimie, którą poznałem pod koniec lat osiemdziesiątych, mieszkając przez krótką chwilę w Portugalii.
Dzisiejsza Fatima nie przypomina tej sprzed trzydziestu kilku lat. Miasteczko się rozrosło, po starym dworcu autobusowym nie ma śladu, małą kaplicę, w której palono świeczki zamknięto i pali się je teraz na zewnątrz w czymś, co przypomina stos, powiększono betonowy plac i dominuje wszechobecna komercja. Zmęczeni słońcem i tłumami opuściliśmy sanktuarium bez większych refleksji...
Lizbona
Lizbona przywitała nas zgiełkiem i korkami zmuszając do błądzenia po zatłoczonych ulicach. Wybrany parking okazał się jednak dobry i zagwarantował bezpieczne schronienie dla auta na ponad tydzień. Dzięki sąsiadującej z nim stacji metro mogliśmy szybko i bez dźwigania ciężkiego bagażu dojechać do hotelu. Był niedrogi, w miarę nowoczesny
i co najważniejsze położony blisko Alfamy oraz historycznego centrum. Wszystko w zasięgu pieszych spacerów.
(https://hotelbotanico.pt/).
Miasto po latach zmieniło się znacznie. Jest o wiele większe, ruchliwsze, opanowane przez tłumy turystów, mocno skomercjalizowane. To, co się nie zmieniło, to widoczna gołym okiem bieda. Portugalia nie poradziła sobie
z tym problemem mimo upływu kilkudziesięciu lat. Odniosłem wrażenie, że, podobnie jak we Florencji, pieniądze zostawiane przez miliony turystów gdzieś „parują”. Zaniedbane kamienice, koczujący bezdomni, zniszczona Alfama
z olbrzymimi karaluchami w toaletach kontrastują z eleganckim sklepami i nieznającymi ubóstwa turystami.
Nie zmienili się również, i to jest fantastyczne, ludzie. Są w większości mili, życzliwi i zdecydowanie przyjaźniejsi
niż mieszkańcy pozostałych krajów Europy.
Współczesna Alfama jest urokliwa ale przeludniona, w muzeum morskim nie ma Kolumba (podobno są na niego obrażeni), Klasztor Hieronimitów jest w połowie zasłonięty płótnem i rusztowaniami, przez co traci na atrakcyjności (oczywiście dziedziniec jest bajkowy), pomnik Zdobywców i Belem Tower okupuje milion turystów,
wszędzie kolejki
i zgiełk. Czy to znaczy, że Lizbonę należy omijać szerokim łukiem? No nie.
Przede wszystkim nie przyjeżdżać tu w miesiącach letnich. Lizbona jest piękna w maju lub wrześniu, może październiku. Jeżeli jednak już jesteśmy w lecie to,
na spacery należy wybierać wieczory lub noc. Jest pięknie, Lizbona nigdy nie zasypia. Posiłki, generalnie wszędzie
są ok, ale polecamy restaurację Maria Catita na ulicy R. dos Bacalhoeiros 30 (dobrze zarezerwować stolik), blisko Tagu oraz restaurację Frei Papinhas na ulicy R. São Tomé 13 21,
w górnej części Alfamy.
Sintra – Cascais – Pasteis de Belem
Sintra jest warta zachodu (wyłącznie pociągiem), lecz wyjazd należy zaplanować wcześnie rano. Później pojawiają się tam tłumy i nie ma szans na kupno biletów do atrakcyjnych podziemi.
Polecamy również Cascais, małe miasteczko
w sąsiedztwie metropolii (dojazd pociągiem). Bardziej kameralne, z darmową plażą (Atlantyk lodowaty) i miłą kawiarnią Paul obok Village Museum, w której czeka dobra kawa i pyszne ciasteczka.
Jeśli mowa o słodyczach, to polecamy oczywiście lizbońskie babeczki. Potwierdzamy, że jedyne oryginalne i pyszne można kupić wyłącznie w kawiarni Pasteis de Belém 84–92 na Rua de Belém 84–92 w pobliżu Klasztoru Hieronimitów. Czeka nas stanie w półgodzinnej kolejce,
ale warto. Kawa plus jeszcze ciepłe małe cuda (ja zjadłem bez zbędnej pauzy cztery) to przyjemność, jakiej nie zaznamy nigdzie. Do Lizbony trzeba wracać. To miasto, mimo zniekształcenia komercją, ma w sobie magnes.
Algarve - Lagos
Pobyt w Portugalii byłby jednak niepełny bez znanego z czarodziejskich skał Algarve. Na bazę wybraliśmy Lagos
i prywatną kwaterę z Booking. Kwatery nie polecamy. Nazwałbym ją wypadkiem przy pracy potwierdzającym to, o czym zapomniałem – jeśli chcesz minimum komfortu, to tylko hotel albo kemping.
Klify, podobnie jak większość atrakcji, skomercjalizowano bezgranicznie. Dziesiątki łódek, małych statków, kajaków, można wybierać i przebierać. Skorzystaliśmy z przystani Ponta da Piedale firmy Grotto Pioniers i za 50 € wynajęliśmy motorówkę ze sternikiem.
Fajna przejażdżka i warto, ale dopiero z wody widać, że jest to stosunkowo mały skrawek wybrzeża. Jeśli ktoś się spodziewa bezkresu i dzikich skał, to nic z tych rzeczy. Oglądając klify przypomniała mi się dziecięca wycieczka do jaskini Raj w Górach Świętokrzyskich. Oglądając zdjęcia spodziewałem się olbrzymich komnat ze stalaktytami
i stalagmitami, a zobaczyłem „świat w miniaturze”. Algarve to nie ta skala, ale skojarzenia podobne.
Najładniejsza plaża Praia do Camilo z powodu osuwisk była zamknięta, a sąsiadująca z nią nie zrobiła na nas większego wrażenia, nie licząc wyjątkowo, nawet jak na Atlantyk, lodowatej wody. W samym Lagos gastronomia typowa dla dużego ruchu turystycznego. Polecamy natomiast halę targową Mercado Municipal da Avenida blisko wybrzeża. Można tam kupić oryginalną oliwę (tę najlepszą) i wiele innych lokalnych produktów.
Trzeciego dnia po porannych zakupach i kawie z babeczką ruszyliśmy do Hiszpanii w kierunku Sewilli.
Sewilla
Sewilla, podobnie jak Lizbona, to wielkie ruchliwe miasto. Nawigacja tym razem nie zawiodła i zlokalizowaliśmy hotel
bez trudu. Nowy, nowoczesny, położony blisko historycznego centrum, z bardzo dobrymi śniadaniami, które można
jeść na tarasie oglądając z wysokości budzące się miasto. Jeśli dodamy do tego miłą obsługę i umiarkowaną cenę,
hotel możemy zapisać jako godny polecenia (https://www.petitpalace.com)
Sewilla oferuje piękne zabytki i urocze wieczory, szczególnie nad rzeką. Restauracje z reguły serwują smaczne potrawy, lecz gdybyśmy mieli wyróżnić i polecić konkretny lokal, to miałbym sporo wątpliwości. Skwitowałem to do żony tak – dużo turystów, standardowa jakość, ale w Portugalii było smaczniej. Również i muzycy uliczni odstawali od tych w Porto
i Lizbonie, kariery im nie wróżę...
Zauroczyło nas życie nocne nad rzeką. Spacerujący, głównie miejscowi, spontanicznie tańczyli do muzyki odtwarzanej
z przyniesionych boombox-ów. Delikatne południowe rytmy zachęcały do wspólnej zabawy i wraz z żoną któregoś wieczoru przyłączyliśmy się do tańczących, podarowując sobie chwilę romantycznej beztroski ...
Zdecydowanie natomiast odradzam wizytę na arenie, na której odbywa się korrida, szczególnie w znajdującym się tam muzeum. W tej rzeźni, bogu ducha winnych, byków, odniosłem wrażenie, że tradycyjny obszar kultury hiszpańskiej opanowany został przez ksenofobów. Kasjerka nie rozumiała, że Hiszpania jest w Unii Europejskiej, a Polska jest jej częścią i przez dłuższą chwilę nie chciała uznać przysługującej mi zniżki za bilet.
Ostatnim większym punktem na naszej trasie „dookoła Europy” była Granada. Przeznaczyłem na przejazd cały dzień tak, aby zatrzymać się po drodze w Setenil i Rondzie.
Setenil
Setenil to miasteczko widokówkowe, gdzie domki i lokale wciśnięto pod wiszące skały. Niestety z powodu zamontowanych wysuwanych brezentowych dachów zasłonięto je i urodę miejsca można zobaczyć jedynie
na... widokówkach. Restauratorzy tłumaczyli mi, że dzięki daszkom jest lepszy cień i więcej turystów zatrzymuje się
na kawę. Zdawali się kompletnie nie rozumieć, z jakiego powodu turyści tu przyjeżdżają. Typowy przykład osłabiającej głupoty, braku wyobraźni i chytrości. Wizyta jednorazowa.
RondaRonda na zdjęciach wygląda na ”kilka domów” nad przepaścią. Z bliska to po prostu ruchliwe miasto
z „historycznym” centrum nad wąwozem, którego brzegi połączono wiaduktem. Ładne, robi wrażenie i warto
je zobaczyć, ale jak dla mnie tylko raz. To nie jest Lizbona, do której się wraca. Poza obezwładniającym upałem ponownie osłabia wszechobecna komercja. Wszystkie punkty widokowe i ścieżki w kanionie są płatne, jakby
to było muzeum.

Granada
Zderzenie wyobrażeń i rzeczywistości, podobnie jak
w przypadku innych miast historycznych, polega na tym, że współczesna Granada to również wielkie rozległe miasto. Jego część zabytkowa stanowi niewielki fragment oblepiony z każdej strony męczącą „nowoczesnością”,
a Alhambra mimo niepodważalnego uroku, nie zrobiła
aż tak wielkiego wrażenia w porównaniu z Porto, Sewillą czy innymi wcześniej odwiedzonymi miejscami. Utrapieniem był czterdziestostopniowy upał skutecznie zniechęcający do czegokolwiek i gdyby nie popołudniowy basen na kempingu dłuższy pobyt w tym mieście byłby chyba niemożliwy. Bufet na poziomie Sewilli z dwoma przyjemnymi wyjątkami – kawiarnią Puerta Bernina na ulicy C. Alhondiga 5 ze znakomita kawą i ciastkami oraz restauracją Taberna Desde 1917 na placu przy katedrze Pl. de las Pasiegas. Polecamy.
Sierra Nevada
Podsumowaniem trzytygodniowego włóczenia się po miastach miał być kilkudniowy trekking w Sierra Nevada.
Niestety z powodu choroby żony skrócony do jednego.
Szkoda. Nie wiem czy tu wrócimy, a góry wyglądały ciekawie.
(we Francji) lub „strefa pomiaru średniej prędkości”. Szalony system zniechęcania kierowców obliczony na zbójeckie pobieranie myta doprowadzono do tego stopnia, że we Włoszech pomiar średniej prędkości obowiązywał czasem na odcinku kilkudziesięciu kilometrów, a przed granicą z Austrią na ponad stu! Nie ma to nic wspólnego z bezpieczeństwem, a wręcz odwrotnie. Jadąc przez tysiące kilometrów byłem ciągle skupiony na znakach, komunikatach nawigacji i liczniku prędkości. O podziwianiu nie było mowy, za to zmęczenie pojawiało się wielokrotnie szybciej. Można odnieść wrażenie,
że Europę opanowały międzynarodowe gangi czerpiące gigantyczne zyski z produkcji i obsługi fotoradarów.
Całość śmierdzi korupcją, a śledząc komunikaty o nowych planowanych urządzeniach, które będą montowane
przy drogach, również i obłędem.
Optymistyczne jest to, że świat nie kończy się na Europie i że jest jeszcze wiele pięknych miejsc, o których warto marzyć.
Marek Brzeski
Liczba odwiedzin: 629
Galeria zdjęć - kliknij, aby zobaczyć: Porto, Fatima || Lizbona || Sintra, Cascais || Algarve || Sewilla || Setenil, Ronda || Granada, Sierra Nevada
Dodaj opinię - zobacz prosty formularz